หน้าหลัก ข่าวสาร เคล็ดลับการนอนหลับ แต่เล็กจนโต...ทำไมถึงติด "ตุ๊กตาเน่า" เวลาเข้านอน?

แต่เล็กจนโต…ทำไมถึงติด “ตุ๊กตาเน่า” เวลาเข้านอน?

ทฤษฎี “ตุ๊กตาเน่า – หมอนเน่า” และอีกมากบนที่นอน
ตอบคำถาม ทำไมเราถึงขาดไม่ได้?
.
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..ย้อนกลับไปสมัยเรายังเป็นเด็กที่ต้องผ่าน “การเข้านอน” แสนยากลำบาก
แต่พอได้คว้า “ตุ๊กตาเน่าเฉพาะตัว” มาจับ มากอด มาดม มาถูไถกับใบหน้าแล้ว อยู่ๆ ก็หลับง่ายเสียอย่างนั้น
รู้หรือเปล่าว่าความรู้สึกเหล่านี้ไม่ใช่เพียงความเคยชินกับสิ่งของธรรมดาทั่วไป แต่เป็นความผูกพักในรูปแบบ Transitional Object
.
📌 Transitional Object คือ การติดสิ่งของที่เริ่มต้นในช่วงอายุ 1-3 ขวบ (เด็กมากใช่ไหมล่ะ?) โดยส่วนมากจะเป็น ผ้า, หมอนข้าง, หมอนหนุน, ตุ๊กตา หรือแม้กระทั่งข้อศอกแม่ ซึ่งสภาวะดังกล่าวเกิดขึ้นเพื่อ “ทดแทนความรู้สึก” ของเด็กที่เข้าสู่ช่วงพรากจากอกแม่ แล้วเริ่มพฤติกรรมหาสิ่งทดแทนเพื่อสร้างความสบายใจ อบอุ่นใจ ในช่วงเวลากลางคืนที่สร้างความหวาดหวั่นให้กับตนเองมากที่สุด

📌 แล้วจากนั้น “อาการติด” ก็จะค่อยๆ หายไปเองเมื่อเราเติบโตขึ้น เป็นความรู้สึกที่ “ไม่มีก็อยู่ได้” ซึ่งเหตุการณ์นี้อาจใช้อธิบายการเปลี่ยนผ่านช่วงวัยตามหลักจิตวิทยาเด็กได้เลยทีเดียว ตามความหมายของ Transition (การเปลี่ยนแปลง) แบบตรงตัว

📌 ทีนี้โตแล้ว แต่ยังติดอยู่..หมายความว่าไง?
แพทย์ในสาขาที่เกี่ยวข้องให้คำอธิบายว่าผู้ใหญ่ที่ยังมีพฤติกรรมการติดสิ่งของแบบ Transitional Object อยู่นั้นถึงแม้เป็นเรื่องแปลกในทางทฤษฎี แต่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติใดๆ เพราะคนกลุ่มดังกล่าวติดความรู้สึกสบายใจ ปลอดภัย ผ่อนคลาย (บ้างเป็นเพราะเพื่อบอกตัวเองว่าถึงเวลานอนแล้ว) ในขณะที่สภาวะจิตใจก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ตามปกติ ฉะนั้นการติด “ผ้าเน่า-หมอนเน่า” จึงไม่สามารถเหมารวมไปถึงพฤติกรรม “ไม่รู้จักโต” ได้เลย

📌 สำหรับสภาวะนี้ ยังพบบ่อยในกลุ่ม “เด็กฝรั่ง” อีกด้วย โดยสันนิษฐานว่า สาเหตุเกิดจากรูปแบบการเลี้ยงดูแบบ “แยกห้องนอน” ตั้งแต่ยังเด็ก จึงมีการทดแทนความใกล้ชิดแม่ด้วยวัตถุบางอย่างจนเป็นสภาวะ Transitional Object นั่นเอง

Share:

คุณอาจจะชื่นชอบ

Newsletter subscribe

ง่ายๆ เพียงคลิกที่ปุ่ม “ลงทะเบียน” และยินยอมรับข้อตกลงของเรา

กดติดตามเพื่อรับข่าวสาร โปรโมชั่นพิเศษและอัพเดตสินค้าใหม่ๆ ก่อนใคร พิเศษเฉพาะสมาชิก Lotus Bedding เท่านั้น